Tek bir kelime dahi çıkmamalıydı dudaklarından.. Geçmişe ait ne varsa silmeliydin bir kalemde.. Gecenin en koyu vaktinde yüreğimi yakıp, cevabı olmayan binlerce sorunun derinliğine atmamalıydın beni.. Hakkın yoktu.. Yokluğuna alışmaktan korkarken, varlığının dayanılmaz sancısını yaşatmamalıydın bana.. Öylesine içten, öylesine kararlıydı ki sesin dur bile diyemedim sana.. Sustum.. İçimde deli bir özlem, anlatılması imkansız bir aşkla seni konuşuyordum oysa..

Duymak istemediğim en acı sesti sesin..
Ve içimi acıtan tüm kelimeler sana ait..

Var olan bütün kelimeleri aşmıştı aşkım.. Yüzüme baksan gözlerimiz konuşurdu.. Tutsaydın ellerimi tenlerimiz kaynaşır, ruhlarımız kavuşurdu.. Bütün sıcaklığın yayılırdı bedenime.. İmkansız olan tüm hayaller gerçeğe dönüşür, kavuşabilme umudu daha da büyürdü içimde.. Özlediğim duyguları yeniden yaşatırdı bana.. Hüznün karanlığından, geçmişin pişmanlığından çekip alırdım seni.. Sussaydın eğer, sesimin duyulmadığı yer kalmazdı.. Yüreğim anlatırdı seni bana.. Anlardım bunu...

Sözlerin gözyaşı olup aktı yanaklarımdan..
Gülüşlerim yarım kaldı..



Haykıracak çok şey varken susmanı istedim.. Gerçekleri susmanı.. Olmadı, sen konuştukça acıdı yüreğim.. Kelimeler bir bir dökülürken dudaklarından, çaresizliğime sadece gece şahit oldu.. İlk kez yüreğimin titrediği gördün belki de.. Oysa anlamalıydın o an nelerden vazgeçebileceğimi.. Sen konuştun, Aşk küçüldü gözümde.. Bütün kelimeler anlamını yitirdi..